W spektaklu Autoportret choreograficzny Maria Stokłosa podąża za serią ruchowych i performatywnych inspiracji oraz dzieli się prywatnym archiwum snów i tekstów. Artystka buduje dramaturgię spektaklu w relacji z widownią – działa dzięki i wobec obecnych widzów.

Autoportret choreograficzny łączy analityczne podejście Marii Stokłosy do improwizacji w tańcu z choreograficzną pracą nad różnymi figurami kobiet – ich ucieleśnianiem i destabilizowaniem. Tańczenie staje się tu intensywnym sposobem postrzegania siebie i otoczenia, pozostawania w relacji z własnym ciałem, pamięcią i emocjami. Jest także medium pozwalającym dzielić się wrażliwością na świat – zarówno na serio, jak i z brawurowym poczuciem humoru.

Byłam w Londynie. Miałam starą Nokię i próbowałam zadzwonić do Einy i do Mishki. Jeździłam w czymś, co było trochę fotelem, a trochę taksówką z włączonym licznikiem. Jeździłam po obcych ulicach czasem po korytarzach hotelowych. Na którymś korytarzu ktoś słuchał Ukraińskiej muzyki i płakał. Jakiś bezdomny, leżący z przeziębieniem pod kołdrą na ulicy dostał ten fotel ode mnie. Ucieszył się i proponował żebym się położyła koło niego.

Podczas praktyk powracają pojedyncze pytania dotyczące tego, czym jest taniec, jak go definiuję i czego w nim szukam. Czy w tańcu chodzi o to, aby mieć więcej kontroli w ciele? Lubię taniec, kiedy jest w nim dużo ruchu. Często pojawiają się u mnie niekontrolowane gesty, przypominające czkawkę i „sflaczałość”, zastanawiam się, czy te jakości należą do mojej estetyki, czy ich celem jest ukrywanie tego, że wstydzę się tańczyć.

Spektakl powstał w ramach cyklu Centralnej Sceny Tańca zapraszającego uznanych polskich choreografów i choreografki do podzielenia się w dowolnej formie swoją historią, praktyką lub fantazją. 

Choreografka, tancerka i prezeska Fundacji Burdąg/Centrum w Ruchu. Tworzy spektakle z obszaru choreografii eksperymentalnej, traktując taniec jako praktykę artystyczną, intelektualną i społeczną, wykraczającą poza scenę. Angażuje innych w procesy twórcze, łącząc sztukę, badania i edukację. Od ponad dekady działa na rzecz rozwoju tańca współczesnego jako członkini kolektywu Centrum w Ruchu i liderka kursu „Choreografia w Centrum”. Działalność Centrum została wyróżniona Nagrodą MKiDN (2024) i Nagrodą Konstantego Puzyny (2026). Jest autorką spektakli solowych, m.in. Wychodząc od działania i Poczucie kawałkowości, oraz prac zespołowych, w tym Kompozycji Teraźniejszości, Rzeczywistości Komponowanej, Publiki i Muzeum Ciał. Absolwentka SNDO w Amsterdamie, London Contemporary Dance School oraz Instytutu Kultury Polskiej UW.

Kolektyw osób związanych z nową choreografią i sztuką performatywną, który powstał z inicjatywy Fundacji Burdąg w marcu 2012. Był odpowiedzią na brak ośrodków choreograficznych w Polsce, w których można tworzyć spektakle, prowadzić warsztaty czy rozwijać pracę artystyczną w inny sposób. Kilkunastu choreografów zdecydowało się połączyć siły, aby oddolnie sprowokować zmiany. Stworzyli miejsce do prób, warsztatów oraz pokazów i dyskusji z widzami. Przez 13 lat prowadzili w warszawskim Wawrze między innymi autorskie programy edukacyjne, takie jak kurs choreografii eksperymentalnej Choreografia w Centrum, prezentacje prac w procesie i wiele innych.

Maria Stokłosa