W spektaklu Bombyx Mori Ola Maciejewska rozwija swoje debiutanckie solo Loie Fuller: Research w choreografię na trzech performerów.
Tancerze wykorzystują widowiskowe konstrukcje z czarnej tkaniny, tworząc hipnotyczną choreografię nawiązującą do rzeźby kinetycznej. Inspiracją jest słynny Taniec serpentyn z 1891 roku Loïe Fuller - amerykańskiej aktorki i tancerki, jednej z pionierek tańca współczesnego. Na scenie performerzy wprawiają tkaniny w ruch za pomocą swoich ciał. Powstające w ten sposób dźwięki są przetwarzane przez muzyka na żywo.
Maciejewska proponuje własną interpretację tego historycznego odniesienia, zwracając uwagę na materialny wymiar tańców serpentynowych wymyślonych przez Loïe Fuller. Odwołuje się przy tym do jedwabnika (łac. Bombyx mori) - udomowionego gatunku nocnego motyla, który stał się całkowicie zależny od człowieka. Wykorzystując figurę „tańczącego obiektu”, artystka przygląda się procesowi produkcji jedwabiu oraz hybrydycznej relacji między ciałem i przedmiotem. Spektakl skłania także do refleksji nad relacją tańca, człowieka i natury.
Od premiery w 2011 roku spektakl został zaprezentowany ponad sto razy w Europie i Stanach Zjednoczonych.
Tancerze wykorzystują widowiskowe konstrukcje z czarnej tkaniny, tworząc hipnotyczną choreografię nawiązującą do rzeźby kinetycznej. Inspiracją jest słynny Taniec serpentyn z 1891 roku Loïe Fuller - amerykańskiej aktorki i tancerki, jednej z pionierek tańca współczesnego. Na scenie performerzy wprawiają tkaniny w ruch za pomocą swoich ciał. Powstające w ten sposób dźwięki są przetwarzane przez muzyka na żywo.
Maciejewska proponuje własną interpretację tego historycznego odniesienia, zwracając uwagę na materialny wymiar tańców serpentynowych wymyślonych przez Loïe Fuller. Odwołuje się przy tym do jedwabnika (łac. Bombyx mori) - udomowionego gatunku nocnego motyla, który stał się całkowicie zależny od człowieka. Wykorzystując figurę „tańczącego obiektu”, artystka przygląda się procesowi produkcji jedwabiu oraz hybrydycznej relacji między ciałem i przedmiotem. Spektakl skłania także do refleksji nad relacją tańca, człowieka i natury.
Od premiery w 2011 roku spektakl został zaprezentowany ponad sto razy w Europie i Stanach Zjednoczonych.
Czas trwania: 55 minut
Spektakl rekomendowany dla widzów od 18. roku życia.
Spektakl zawiera elementy nagości
ZESPÓŁ
Choreografia, koncepcja, kierownictwo artystyczne: Ola Maciejewska
Projekt „obiektu tańczącego”: Jolanta Maciejewska
Wykonawcy: Leah Marojević (na zmianę z Amarantą Velarde Gonzalez), Maciej Sado, Jean Lesca (na zmianę z Olą Maciejewską)
Dźwięk na żywo: Carola Caggiano z tancerzami
Światło, kierownictwo techniczne: Rima Ben Brahim
Rozwój, produkcja, dystrybucja: Nicolas Chaussy – so we might as well dance
Administracja: Caroline Redy – so we might as well dance
Produkcja wykonawcza: so we might as well dance – Ola Maciejewska
Projekt „obiektu tańczącego”: Jolanta Maciejewska
Wykonawcy: Leah Marojević (na zmianę z Amarantą Velarde Gonzalez), Maciej Sado, Jean Lesca (na zmianę z Olą Maciejewską)
Dźwięk na żywo: Carola Caggiano z tancerzami
Światło, kierownictwo techniczne: Rima Ben Brahim
Rozwój, produkcja, dystrybucja: Nicolas Chaussy – so we might as well dance
Administracja: Caroline Redy – so we might as well dance
Produkcja wykonawcza: so we might as well dance – Ola Maciejewska
Koprodukcja: Ménagerie de Verre – Paryż (Francja), Productiehuis Rotterdam (Holandia), Veem House for Performance (Holandia), Centre National de la Danse (Francja), Centre Chorégraphique National de Caen en Normandie w ramach programu « Artiste associé ».
Podziękowania dla Thomasa Laigle za pomoc w opracowaniu aranżacji dźwięku i światła.
Wsparcie: Fundacja Hermès w ramach programu „New Settings”.
Przy życzliwym wsparciu: Vivarium Studio, Nanterre-Amandiers – Centre National Dramatique
Podziękowania dla: ICK Amsterdam, Judith Schoneveld, Nienke Scholts
Podziękowania dla Thomasa Laigle za pomoc w opracowaniu aranżacji dźwięku i światła.
Wsparcie: Fundacja Hermès w ramach programu „New Settings”.
Przy życzliwym wsparciu: Vivarium Studio, Nanterre-Amandiers – Centre National Dramatique
Podziękowania dla: ICK Amsterdam, Judith Schoneveld, Nienke Scholts
galeria
Choreografka, urodzona w Polsce, mieszkająca we Francji.
Jej twórczość koncentruje się na styku między materialnością a ulotnością,
ruchem a warunkami powstawania. W świetle tych pytań, artystka dokonuje krytycznej interpretacji historii tańca. Poprzez badanie zbieżności między tańcem a sztukami wizualnymi, jej seria prac, skupiona na tzw. tańcach serpentynowych (z franc. les danses serpentines) wynalezionych przez Loïe Fuller, angażuje widza w refleksję na temat metamorfozy, świata natury i hybrydycznej natury wcielenia.
Jej prace prezentowane były m.in. w Ménagerie de les Flors – Barcelona, ADC Genève, Charleroi Danse, Royal Opera House – Londyn, M+ Museum – Hongkong, Museum of Contemporary Art Chicago, National Taichung Theatre – Tajwan, Guggenheim Museum Bilbao, Musée d’Orsay – Paryż, Biennale de Lyon, Zamek Ujazdowski – Warszawa, Serralves Museum – Porto, Museo Reina Sofía – Madryt, Rotterdamse Schouwburg, Kaaitheater – Bruksela a także na takich międzynarodowych festiwalach jak: ImPulsTanz Festival - Wiedeń czy Tanz im August - Berlin.
W 2025 roku założyła Serpentine Dance Club - platformę artystyczno-badawczą poświęconą tańcowi serpentynowemu, w której historyczne tradycje stykają się ze współczesnymi ciałami i jej własną praktyką choreograficzną. Premiera jej najnowszej pracy „Ongoing” (2026) na 5 wykonawców została zaprezentowana w Théâtre Mac Orlan, w ramach festiwalu DañsFabrik.
Jej twórczość koncentruje się na styku między materialnością a ulotnością,
ruchem a warunkami powstawania. W świetle tych pytań, artystka dokonuje krytycznej interpretacji historii tańca. Poprzez badanie zbieżności między tańcem a sztukami wizualnymi, jej seria prac, skupiona na tzw. tańcach serpentynowych (z franc. les danses serpentines) wynalezionych przez Loïe Fuller, angażuje widza w refleksję na temat metamorfozy, świata natury i hybrydycznej natury wcielenia.
Jej prace prezentowane były m.in. w Ménagerie de les Flors – Barcelona, ADC Genève, Charleroi Danse, Royal Opera House – Londyn, M+ Museum – Hongkong, Museum of Contemporary Art Chicago, National Taichung Theatre – Tajwan, Guggenheim Museum Bilbao, Musée d’Orsay – Paryż, Biennale de Lyon, Zamek Ujazdowski – Warszawa, Serralves Museum – Porto, Museo Reina Sofía – Madryt, Rotterdamse Schouwburg, Kaaitheater – Bruksela a także na takich międzynarodowych festiwalach jak: ImPulsTanz Festival - Wiedeń czy Tanz im August - Berlin.
W 2025 roku założyła Serpentine Dance Club - platformę artystyczno-badawczą poświęconą tańcowi serpentynowemu, w której historyczne tradycje stykają się ze współczesnymi ciałami i jej własną praktyką choreograficzną. Premiera jej najnowszej pracy „Ongoing” (2026) na 5 wykonawców została zaprezentowana w Théâtre Mac Orlan, w ramach festiwalu DañsFabrik.
Ola Maciejewska
ZOBACZ INNE WYDARZENIA