BOW to kontynuacja kilkuetapowej pracy Wojciecha Grudzińskiego nad techniką head bangingu i naturą ukłonu – jego formą, funkcją i społecznym znaczeniem. Projekt rozwijał się stopniowo: od pracy dyplomowej BOW A STUDY (2023) w DAS Theatre – Academy of Theatre and Dance w Amsterdamie, przez prezentację procesu BOW. Rewizyta podczas Festiwalu Ciało/Umysł w 2025 roku, aż po pełną premierę, realizowaną we współpracy Pawilonu i Fundacji Ciało/Umysł. Wcześniejsze etapy eksplorowały gest wdzięczności oraz przewrotne znaczenie samego zwrotu „ukłon w stronę kogoś lub czegoś”. Wystarczy zmiana kontekstu aby, to pozornie niewinne skinienie głową stało się gestem politycznego uznania lub społecznego przyzwolenia.
Teraz Grudziński poszerza te poszukiwania, włączając w spektakl widza. Kto naprawdę podporządkowuje się, a kto przejmuje kontrolę? Co dzieje się w momencie ukłonu? Komu ten gest naprawdę służy? Relacje między performerem a publicznością stają się centralnym elementem doświadczenia – widz nie jest już tylko obserwatorem, lecz aktywnym współtwórcą dramaturgi spektaklu. Artysta wystawia bezbronną potylicę na spojrzenie widzów, odsłaniając najbardziej wrażliwą część ciała – nie tylko jako prywatny, indywidualny byt, ale jako nośnik historii, norm i społecznych uwarunkowań. Każdy ukłon staje się dialogiem z publicznością: jej spojrzenie, obecność i interpretacja wchodzą w interakcję z performansem, tworząc przestrzeń intymną, napiętą i pełną znaczeń.
Teraz Grudziński poszerza te poszukiwania, włączając w spektakl widza. Kto naprawdę podporządkowuje się, a kto przejmuje kontrolę? Co dzieje się w momencie ukłonu? Komu ten gest naprawdę służy? Relacje między performerem a publicznością stają się centralnym elementem doświadczenia – widz nie jest już tylko obserwatorem, lecz aktywnym współtwórcą dramaturgi spektaklu. Artysta wystawia bezbronną potylicę na spojrzenie widzów, odsłaniając najbardziej wrażliwą część ciała – nie tylko jako prywatny, indywidualny byt, ale jako nośnik historii, norm i społecznych uwarunkowań. Każdy ukłon staje się dialogiem z publicznością: jej spojrzenie, obecność i interpretacja wchodzą w interakcję z performansem, tworząc przestrzeń intymną, napiętą i pełną znaczeń.
Czas trwania: 40 minut
ZESPÓŁ
Koncepcja i choreografia: Wojciech Grudziński
Kreacja, taniec: Tamara Briks, Wojciech Grudziński, Ana Kuszarecka
Muzyka: Wojciech Blecharz
Światło: Jacqueline Sobiszewski
Wideo: Rafał Dominik
Kostiumy: Marta Szypulska
Współpraca artystyczna: Igor Cardellini
Osoby zaangażowane we wcześniejsze etapy pracy: Joanna Ostrowska, Szymon Adamczak, Katarzyna Szugajew, Billy Morgan, Klaudia Hartung-Wójciak, Miguel Angel Melgares, Marta Keil
Kreacja, taniec: Tamara Briks, Wojciech Grudziński, Ana Kuszarecka
Muzyka: Wojciech Blecharz
Światło: Jacqueline Sobiszewski
Wideo: Rafał Dominik
Kostiumy: Marta Szypulska
Współpraca artystyczna: Igor Cardellini
Osoby zaangażowane we wcześniejsze etapy pracy: Joanna Ostrowska, Szymon Adamczak, Katarzyna Szugajew, Billy Morgan, Klaudia Hartung-Wójciak, Miguel Angel Melgares, Marta Keil
Fot. Pinelopi Gerasimou dla Onassis Stegi
Tancerz i choreograf. Absolwent Ogólnokształcącej Szkoły Baletowej w Warszawie oraz wydziału tańca współczesnego CODARTS – Rotterdam Dance Academy w Holandii. W 2023 roku ukończył program magisterski w DAS Graduate School – Academy of Theater and Dance na Uniwersytecie w Amsterdamie. W 2024 roku był rezydentem Cité internationale des arts x CN D w Paryżu. Za swoje „spektakle, w których wykonawcza wirtuozeria łączy się z przemyślaną próbą oddania osobistego doświadczenia, a sprawy rangi najwyższej – z poczuciem humoru i dystansem” został laureatem pierwszego w historii Paszportu „Polityki” w kategorii Scena w 2025 roku. Jest artystą zrzeszonym z Frascati Producties w Amsterdamie. Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2017, 2021), laureatem stypendium artystycznego m.st. Warszawy (2021) oraz holenderskich programów, takich jak Schuurman Schimmel-van Outeren Stichting (2012/2013) i Stichting Bekker-laBastide-Fonds (2013). W 2018 roku nagrodzony w konkursie na wizytę studyjną w Movement Research at Judson Church w Nowym Jorku, organizowanym we współpracy z GPS/Global Practice Sharing Program, Art Stations Foundation oraz Instytutem Muzyki i Tańca. Realizuje autorskie projekty choreograficzne. W latach 2016–2017 stworzył solowe prace SLAVE4YOU i PAX. W 2018 roku, jako rezydent Art Stations Foundation (Solo Projekt Plus), zrealizował POPULUXE, zakwalifikowane do Polskiej Platformy Tańca 2019. W 2019 roku powstało RODOS (prod. Komuna Warszawa), wyróżnione w rankingu TOP10 tygodnika „Polityka”. W 2021 roku premierę miał spektakl DANCE MOM, zrealizowany we współpracy z matką artysty, Ewą Grudzińską. W ostatnich latach zaprezentował BOW: A STUDY (2023, premiera na Santarcangelo Festival), THREESOME (2024, koprodukcja Belluard Bollwerk i Nowego Teatru), TEACH ME NOT! (2025, koprodukcja Zodiak – Centre for New Dance, Wojciech Grudziński, Nowy Teatr i Instytut Adama Mickiewicza) oraz CUTE & AWKWARD (Frascati Production i Instytut Adama Mickiewicza).
Wojciech Grudziński
