Butoh – taniec narodzony ze sprzeciwu wobec sztywnych, tradycyjnych form sztuk scenicznych w Japonii – spotyka się tu z rave’em, współczesnym rytuałem kolektywnego transu. W przestrzeni tego połączenia ciało staje się medium zmiany, oporu i kontaktu.

Rave jako zjawisko kulturowe wyrasta z przekonania, że kultura to przede wszystkim budowanie relacji – niehierarchicznych, opartych na współuczestniczeniu i wspólnym tworzeniu sensu. To przestrzeń żywej praktyki społecznej, schronienie dla osób i grup doświadczających wykluczenia: queerowych, migranckich, o różnych tożsamościach, pochodzeniu i doświadczeniach. Dzięki temu rave może działać jak chwilowa społeczna utopia, w której taniec staje się przestrzenią transformacji.

Butoh jako inkluzywna praktyka nie pyta, czy ciało jest „odpowiednie” – sprawne, młode ani czy wygląda i porusza się zgodnie z przyjętymi normami. W centrum uwagi tej subkultury od początku znajdowały się osoby i grupy marginalizowane. Kolektywny taniec butoh przy muzyce rave rozpuszcza granice między jednostkami. Ciało przestaje być indywidualnym projektem; staje się częścią pulsującego, wspólnego organizmu uczestników i uczestniczek.

Do współtworzenia Butoh Rave zaproszeni zostali artyści i artystki z Gruzji. Ich obecność wzmacnia ideę integracji środowisk wykluczanych w obszarze Europy Środkowo-Wschodniej. Gruzińska scena rave stała się symbolem przemian społecznych i politycznych w regionie.