WISŁA Weroniki Pelczyńskiej to plenerowy performans z udziałem publiczności, którego choreografia otwiera przestrzeń do refleksji nad cielesnością natury. Punktem wyjścia dla ruchu jest przekonanie, że człowiek i rzeka pozostają we wzajemnym, materialnym i afektywnym splątaniu. Wspólna obecność nad Wisłą staje się możliwa poprzez odczuwanie własnego ciała w relacji do jej nurtu.

Czerpiąc z rytmu i zmienności rzeki, a zarazem ujawniając napięcia między ludzką potrzebą regulowania natury a dynamiką żywego ekosystemu, performans stawia pytania o możliwość dostrojenia się do procesów, których sami jesteśmy częścią. Najdłuższa rzeka Polski, wpływając do Warszawy, zwęża swój bieg i sprawia wrażenie spokojniejszej, bardziej powściągliwej. W rzeczywistości jednak tak zwany gorset warszawski – odcinek nurtu ograniczony miejską zabudową – pozostaje żywym, pulsującym sercem miasta: natlenia je, chłodzi, otwiera przestrzeń i nadaje jej rytm.

WISŁA kieruje uwagę ku zjawiskom i zależnościom, które często pozostają niewidoczne. Zespół tworzący wydarzenie wchodzi w relację z rzeką jako bytem wymagającym uważności i budowania nowych form obecności opartych na świadomości współzależności.

Osoby uczestniczące w performansie zostaną zaproszone do doświadczenia siebie jako części większego organizmu, wsłuchania się w rzekę i dostrzeżenia przepływów obecnych we własnym ciele. Poprzez ruch, taniec oraz doświadczenia wizualne, dźwiękowe i słowne choreografki zapraszają publiczność do wewnętrznej podróży. Jej osią staje się pytanie o to, czy pogłębiona świadomość somatyczna może wzmacniać poczucie współzależności z rzeką i otwierać nowe spojrzenie na cielesność nie tylko jako przeżycie, lecz także przestrzeń myśli i poznania.

WISŁA powstała na zaproszenie Pawilonu tańca i innych sztuk performatywnych.